Wise Counsel -- podcast

Dr. David van Nuys whom we also know from Shrink Rap Radio, meets us again in another psychology podcast. Under the wings of 'Mental Help Net', he brings an interview podcast called ' Wise Counsel'. The podcast is similar to Shrinkrapradio in that Dr. Dave, in the familiar conversational style, conducts an interview with an expert, but so far, the six Wise Counsels seem to have a slightly more stringent formula. The interviewed experts are strictly from the field of applied psychology, mostly clinical psychology and the interviews have a direct connection with the mission of Mental Help Net: "The Mental Help Net website exists to promote mental health and wellness education and advocacy." In addition, there are no jazzy Dr. Dave promos and talkbacks with the audience through their emails and voice clips.
So if you are a listener to Shrink Rap Radio and tend to tune out as soon as the interview is over, this is just more of the same. The same being, a high quality, informative podcast, albeit slightly less entertaining.
The interviews thus far have been with:

• John Drimmer Psy.D. on Positive Psychology
• Jeffrey Young, Ph.D. on Schema Therapy
• Marsha Temlock, MA on Adult Child Divorce
• Steven C. Hayes, Ph.D. on Acceptance and Commitment Therapy
• Timothy Kowalski on Asperger's Disorder
• Jeff Bernstein, Ph.D. on defiant children
• Anita Remig, Ed.D. on Child Development
  

Hoe het begon

Waar haalde ik het vandaan dat ik schrijver wilde worden? Ik had geen idee wat dat inhield en ik had tot dusverre ook geen buitengewoon talent getoond. Mijn cijfers voor opstellen waren middelmatig. Mijn bijdrages aan de schoolkrant bestonden voornamelijk uit collages. Ik had fantasie, ik hield van het bedenken van verhalen, dat was het enige. Maar als je zeventien bent, kan dat genoeg zijn. Ik zag op tegen de eisen en verantwoordelijkheden van een volwassen leven en ik dacht dat het eigenlijk wel een leuk ding zou zijn om gewoon door te gaan met fantaseren. Blijven op het niveau van de zandbak en zelfgebouwde hutten in het bos. Zo was het 1983 en schreef ik mijn eerste dingetje. In 1992 heb ik het nog een keer bewerkt, waar de oorspronkelijke versie is gebleven weet ik niet. Weggegooid waarschijnlijk, toen ik emigreerde en mijn schepen achter me verbrandde. Geen kind gebleven, geen schrijver geworden...

Terloops

Ik zit in de nis van een oud electriciteitshuisje. Niet alleen, er zijn nog drie anderen. Een van hen is een meisje met grijze ogen, die haar armen om mij heen geslagen heeft. Ze heet Thera. De andere twee zijn Bert en Yvonne. Ze geven een joint door die ik voorbij laat gaan.
Ik ril van de kou. Thera ook, ondanks de zware jassen die we dragen. Het is niet echt koud, maar de jassen zijn te groot. Ze kijkt me aan. Ik vind haar ogen fantastisch, om in te verdrinken. We zoenen hartstochtelijk. Ze duwt me tegen de wand, als ze met haar tong mijn mond binnendringt. Ik sluit mijn ogen. Deze avond gaat het gebeuren.
Tegenover het electriciteitshuisje, nog geen twee meter bij ons vandaan, staat een helverlichte telefooncel. Verder om ons heen verdorren kniehoge struiken, langs een trottoir met vuile stoeptegels in een saaie, vervallen woonwijk. Twee splinternieuwe straatlantaarns belichten onverschillig de straat. De wereld in grijze tinten met het felle groen van de telefooncel.
Ik bewonder haar schouders. Ik heb nooit een meisje durven zeggen dat ik van haar houd. De schaamte zou me verstikken als zij niet ook van mij hield. Ik streel haar borsten. Ze ontspant, ondergaat en moedigt aan met het geluid van haar ademhaling. Ik durf nog steeds niet.
Yvonne zit onhandig met de smeulende peuk in haar vingers. Bert kijkt me plotseling agressief aan. Ik zeg: "Hoi, Bert," om de spanning te breken. Yvonne kijkt nu ook naar mij. Doorgaans houd ik van bruine ogen, maar die van haar vind ik karakterloos. Bert komt overeind: "Je gaat tegen de muur hoor," grijnst hij. Thera opent geschrokken haar ogen.
Hij heeft vaker gewelddadige opwellingen en steeds moet ik het ontgelden. Dan doet hij alsof hij me wurgt, net als nu. Thera is bang voor hem. Ik niet, ik weet precies waarom. Vanavond knijpt hij harder dan gewoonlijk. Ik weet wel dat hij Thera wil, al slaapt hij alle nachten met Yvonne. Natuurlijk is hij groter en sterker dan ik. Bovendien is hij net begonnen met afkicken van heroןne. Toch kan ik gelaten wachten tot hij ophoudt.
Zoals ik het zie, is Bert een man van angst. Daarom kan ik niet bang zijn voor hem. En dan is er nog de sfeer met Thera vanavond. Ik weet dat het gaat gebeuren, dus weet ik ook dat ik zelfs deze aanval van razernij bij Bert te boven zal komen. "Laat Pet los, Bert," hijgt Thera onzeker, terwijl Yvonne schaapachtig toekijkt.
Bert is onder meer bang voor honden. Als er luid blaffend een bouvier door de straat holt, vlucht Bert in paniek de telefooncel binnen. Thera lacht en omhelst mij. Yvonne giechelt en duikt eveneens de telefooncel in. Ze begint op opzichtige wijze met Bert te zoenen. Ik geloof niet dat ze echt van hem houdt. Ik vraag me af of zij op haar manier verslaafd is. Verslaafd aan aandacht of iets dergelijks. Misschien is ze bang om alleen te zijn, dat kan ook.
De man die zijn bouvier uitlaat kijkt angstvallig naar ons. Bert kijkt op dezelfde wijze naar de hond. Verbeeld ik het mij, of kijkt Yvonne net zo naar Bert als ze zich tegen hem aan drukt? Overal heerst angst.
Ik ken zelf één angst. Als Thera en ik weglopen, moet ik daar opnieuw aan denken. Ik durf haar niet vertellen dat ik van haar houd. Ik wil met haar naar bed, maar ik schrik al van de gedachte. Zelfs al weet ik dat het gaat gebeuren. Zoiets zou ik nooit durven vragen, of zelfs maar suggereren.
Tegenover een vaart worden woningen gerenoveerd. De straat is opgebroken. Thera en ik worstelen door mul zand. Haar mond nadert mijn gezicht, de getuite lippen voorspellen een zoen. Verlangend ontspan ik. Dan fluistert ze terloops: "Pet, ik ben best wel gek op jou." Ik vergeet adem te halen. Zij heeft het gedurfd. Zo gemakkelijk. Het ging vanzelf. Ik wil zeggen: "Ik ook op jou," maar mompel in plaats daarvan: "wat is best wel?" Thera let er niet op. Ze is stil blijven staan en woelt met haar handen onder mijn jas. Ik doe hetzelfde. Met mijn tong duw ik haar lippen vaneen. Ze ontvangt me gretig.
Vanavond zullen we het doen. Mijn eerste keer.

David Kalivas' World History Podcast

Why didn't David Kalivas continue to publish his history lectures as podcasts? There are ten issues on line and that's it. The quality is very promising. I listened to them all, when I first discovered history podcasts. But then, as no new episodes came out, I discarded them. Now I went back and the lectures still stand out and still make for good history podcasts. So I am going over them again.

My first stop is with the two chapters about the Indus Valley civilizations. I knew nothing about them; I barely knew they had existed. I had never heard of Harappa, Mohenjo-daro, never knew anything about the rise (or the origins for that matter) of Hinduism and the migration of the Indo-Aryan speaking peoples into the region.


Kalivas makes a few connections, such as the language connection between Sanskrit and modern English and other migrations such as those into ancient Greece. It is also very fascinating to find out the Harappan cultures had script -- only we cannot read it, yet. He neatly starts this and in an enthusiastic lecture takes the listener on a journey that makes for a nice introduction into what is there to know about the Indus valley civilizations, if you are capable of sticking with the tangent. You really have to bear with him when he jumps from the Harappan to Beowulf to 'ice-creamy'.

I'll go over the series again and post some more reviews.

Dream language on Shrinkrapradio

Dr. David van Nuys is going to be on a surge before he goes off to Hawaii for vacation. He is so devoted to the public of Shrinkrapradio, that he is not going to let them go with lesser ratio than one show a week, while he is away. And with a conference about dream study coming up he is going to take the opportunity to let a series of guests speak on the subject and then deliver also interviews he intends to make during the conference.

Today we start with the first episode in this string of shows, which is an interview with Robert Hoss on the language of dreams (#90 - The Language of The Dream).
The interview starts off as usual with Dr. Dave querying Hoss on the subject and having him explain the scientifically established frame in which dreams take place. It is exposed well, how certain parts of the brain are inactive during sleep and yet others are active and how one should take on the images of dreams by means of what the active brain parts are functioning for. The conclusion that dreams have a language of their own, but since it is especially the lingual part of the brain that is inactive, whereas the emotional part is, it becomes evident that the imagery needs to be understood as emotive metaphors. Fine, so far so good.
But then, Hoss begins to dominate the interview and is allowed to digest his book on the subject and feed the listener his technique of reconstructing the meaning of dreams as is also summarized in one page on his site. Interesting as this may be, I felt being in the midst of a book promotion and not an actual interview.
Only at then end, when Hoss concludes his victorious display of a particularly successful dissection of some woman's dream, Van Nuys chips in again and pushes forward the question in what way the dream analysis had actually helped the woman forward or in any other way shed some new light on the situation. Finally and we go back into having an interview, but I feel our good host missed an opportunity to push Hoss a bit more with critical questioning.
For example, I found it almost inconsistent, how he tackles the issue of colors in dreams. Once having established that the language system in the brain is off line and consequently we must understand the dream as emotional, metaphoric and strictly individual in its meanings, he seems to do a proper job in taking the objects in the dream on, by means of his questionnaire and allowing the dreamer to verbalize what some of the symbolism is, for him individually. Good point, it certainly puts in place generalized ideas that one specific symbol or another in a dream means a certain thing for everybody, like I am inclined to say that dreaming about a house means dreaming about ones identity and dreaming about a journey is about the conduct of ones life. That has made me think -- thanks to the interview.
However, what warrants the color approach, which is not strictly individualized, but rather maps onto traditional schemes of color interpretation, just as my house and journey schemes above? Hoss couples each color with a set of questions that need to be chosen as the right association with the color, thus steering the individual interpretation towards a general pattern. I would have liked to hear Hoss comment on that and justify this approach.

Here I think we see a point that Dr. Dave may need to develop a little bit in order to become a better interviewer. It is all very fine and a wonderful starting point that he creates a good atmosphere and rapport with the interviewee and he is very good at that. It works very well as long as the interviewee is conscientiously making his point, but not when he drops the ball, or takes over the conversation to push his point unquestioned. It would make Shrinkrapradio even more exciting if Dr. Dave were to spot those moments in real time and chip in and challenge the speaker a bit.

Anyway, Shrinkrapradio is still one of the best podcasts around and a shining example for anybody who wants to try a hand in any kind of educational program.

Jan Rot (Šimek ’s Nachts -- podcast)

Op zondagnacht, op radio 1, is er een interviewprogramma waarin Martin Šimek spreekt met een gast. Als het goed is komt de uitzending een paar dagen later uit als podcast.
Dit is mijn ultieme podcast. Ik had nooit geweten dat podcast bestond als ik niet op zoek was geweest naar een manier om de interviews van Martin Šimek te beluisteren. Voor hem installeerde ik een muziekprogramma, op hem had ik als eerste een abonnement en hoeveel abonnementen ik al opgezegd heb, Šimek 's Nachts blijft in mijn playlist.

Het valt ook wel eens tegen hoor, Martin is erg gevoelig voor zijn gast. In zekere zin zou je kunnen zeggen dat de gast het programma maakt of breekt. Maar het blijft natuurlijk Martin Šimek die dat mogelijk maakt. En wanneer de gast past en de chemie begint te werken dan bloeit er een bloempje op de radio.

Op 13 mei was de gast Jan Rot en de krenten in de pap bestonden deze keer uit een paar uitspraken die Jan deed, die bij mij binnenkwamen als positieve mokerslagen. Wat hij over zichzelf zei, dat had over mij kunnen gaan.

Dat begint bijvoorbeeld met iets kleins als het accent. "Oh u hebt een beetje een accent," zegt Martin en dan legt Jan uit dat hij accenten overneemt van anderen. "Een soort kameleon qua taal," en hij neemt het voorbeeld van het meest aanstekelijke accent, waar ik ook meteen mee voor de bijl ga: het Vlaams.
Maar dat is nog kinderspel. Veel later gaat het erover dat hij na 23 jaar in Amsterdam gewoond te hebben zonder moeite de stad de rug toekeert. Šimek wil suggereren dat Jan dat doet voor zijn gezin, zijn kinderen en dat is natuurlijk wel een aanleiding geweest, maar dan zegt hij iets dat ik ook voelde toen ik na 14 jaar Mokum vaarwel zei: "Dat is gewoon klaar. Amsterdam is klaar. Amsterdam had het."

Ten slotte het mooiste. Martin vraagt: "Hoe is 't met U." (Ook een beetje Vlaams?)
Jan: "Ik ben zeer tevreden, op 't ogenblik."
Martin: "Met wat?"
Jan: "Met zowel privé, als werk, als in het leven staan. Dat is wel eens anders geweest, maar dit zijn mooie, mooie jaren. "
Martin: "Ja. Dat vind ik leuk voor U. Zou U daar iets over willen zeggen, over die verandering? Hoe komt die, waar komt die vandaan?"
Jan: "Ik heb altijd het gevoel gehad dat er één iemand in mijn leven ooit zou komen, en als je die niet vindt, dan is het leven heel spannend en 't is ook heel leuk dat zij ook overal om de hoek kan staan, maar dat maakt ook onrustig en op een gegeven moment, zes jaar geleden, heb ik mijn ware liefde ontmoet. Ik denk, ah, hier wil ik mee trouwen, hier wil ik altijd bij blijven. Ik hoop dat ik nooit meer bij iemand anders in bed lig."
Martin: "Dat is tamelijk laat, want u bent van '57."
Jan: "Ja, ik was 42."
Daar draaide het dus om. Dat gevoel had ik ook altijd en toen ik eindelijk die ene vond (ik was 30), was ik ook in staat daar alles voor te doen. Het was ineens duidelijk.

Negen jaar geleden....

Koninginnedag viel op een donderdag. Ik wist wel dat het mijn laatste koninginnedag ooit zou worden, maar vertrekken naar Israel leek nog een abstractie. Bovendien, ik had het nooit op de oranjedag gehad, zou ik daar nu ineens sentimenteel over worden? Daardoor viel afscheid nemen tussen wal en schip. Ik had niet echt het gevoel dat ik wegging terwijl ik het wel wist. Dat was op 30 april 1998.
Op 12 mei 1998, was het de laatste, volledige dag in Nederland. Pas toen begonnen mijn zenuwen te gieren. De hele dag voelde ik me ongewis. Niettemin was er nog veel te doen. Patrick kwam langs om me te helpen mijn inboedel in te pakken. Dat sleepte me erdoor. Mijn moeder kwam nog even langs voor afscheid en later op de avond ging opeens nogmaals de bel. Jos, mijn boezemvriend van jaren daarvoor, maar die ik uit het oog verloren was, kwam de trap opstommelen. Hij was toevallig in de buurt en zonder te weten dat ik op het punt stond te vertrekken kwam hij langs. Bijpraten en afscheid nemen in een slag. Alsof het symbolisch was, dat ik afscheid nam van mijn leven in Nederland en alsof het lot wilde laten zien: kijk het zal voorgoed zijn.
De volgende dag liep alles echter vanzelf, hoewel ook die begon met nog weer een symbolische handeling: mijn fiets verkopen.
Nico ging met me mee naar Schiphol en vliegen maar.
Aan boord werd er een kaasmaaltijd geserveerd, zodat ik uitgehongerd voet op Israelische bodem zette. Dat was in Eilat; het was een vlucht via Eilat naar Tel Aviv. Later bleek dat ze daar ook mijn bagage hadden uitgeladen, zodat ik met niks dan handbagage in Tel Aviv arriveerde. Rachel parkeerde de auto van haar broer op David HaMelekh en we liepen naar Sderot Immanuel.
Alles was achtergebleven; ik begon een nieuw leven. Dit was een geboorte.