Eggplant salad

1 small or half a big eggplant
pepper
1 clove of garlic, squeezed
table spoon tahin
allspice
salt
table spoon of lemon juice

Take the eggplant cut it lengthwise in half. Cover the halves with tinfoil and burn them at 275 degrees for about an hour. Take the eggplant out of the oven and let it cool down. When it is sufficiently cool you can scoop the inside out of the peel. Mash the inside a bit more with a fork and add pepper and garlic and mix well.

Now a word about the tahin paste. My recipe assumes you are using the nearly liquid paste that is common in Israel. I recall from Holland, the paste comes in a dry very thick form. I assume that the thick variety, must be administered in a smaller dose -- try one tea spoon. For the liquid kind take one table spoon. Be careful not to take too much. If you are uncertain, take a small portion, mix, and taste. If it is a bit bitter and still liquid, that is fine, the lemon will neutralize the bitterness. You won't want it to get too thick though.

After mixing with the tahin and adding the allspice and salt, add one tea spoon of lemon juice (this is about one quarter of a squeezed lemon). Taste the salad. Here it should be just right. You can add more lemon if too thick and more tahin, if too watery. Be careful, neither the lemon nor the tahin should dominate over the taste of the eggplant.

Met voebele blijft het hart op de plaats (2)

Het pakte heel anders uit dan ik had verwacht. Zodra we speelden had ik geen enkele twijfel meer waar mijn loyaliteit heenging. En mijn zoontje had nog zo gezegd: als ik Shrek moet opgeven voor het voetballen moet je Israel aanmoedigen. En mijn vriend Job kwam langs om de tweede helft mee te kijken en hij zat ook al zo hartstochtelijk mee te leven met de Israelische spelers. ("Goede keeper zeg! Hoe hoe heet-ie, Al Madon?")

Ik was voor oranje, niets aan te doen. Verder was het maar een matige partij met veel balverlies. In de tiende minuut schoot Maduro de 1-0 binnen en daar bleef het bij. Het spel golfde op en neer, maar was aan beide kanten te slordig om iets fatsoenlijks te laten zien.

Hoopte ik op beter voetbal? Nee; nou ja, ook, maar vooral toch bleef ik hopen op 2-0, 3-0 en een oranje stoomwals.

Zal het nou altijd zo gaan? Nooit meer gemengde gevoelens? Ik kan het me haast niet voorstellen. Op andere vlakken kan het anders lopen, maar in voetbal zijn de kaarten reeds lang verdeeld.

Met voebele gaat het hart in twee (1)

Mijn vriend Oren nam me ooit mee naar een wedstrijd tussen Maccabi Tel-Aviv en Ajax in de Champions League, maar dat leverde geen echte tweestrijd in me op. Ajax blijft toch de club van mijn hart, maar hoe zal het vanavond gaan wanneer de nationale elftallen van Nederland en Israel elkaar ontmoeten op het niveau van het EK onder 21?

Over een uurtje begint de wedstrijd. Itamar heeft beloofd om met me te kijken, al heeft hij wel een DVD van Shrek in de aanslag, dus dat blijft afwachten...

Ik weet niet op voorhand voor wie ik kan zijn. Ik geloof dat mijn nationale affiniteiten meer richting Israel gaan, maar jongens als het om voetbal gaat... Ontrouw zijn aan Oranje? Dat is niet zomaar gedaan. Dit loyaliteitsconflict fascineert me misschien nog wel meer dan de wedstrijd. Na deze confrontatie kan ik weer gewoon voor allebei zijn. Maar hoe zal het zijn om ze tegenover elkaar te hebben? Twee keer een volkslied mee hummen -- wanneer gaat het hart het hardst tekeer? Ik zal er later kond van doen. Ik beloof het.

Shrinkrapradio meets Stanley Krippner

Dr. David van Nuys of Shrinkrapradio has interviewed Stanley Krippner in show #30 and did so again in the latest edition of his podcast, #95. We continue discussing dreams, a subject that has Dr. Dave's special interest anyway, but the latest series of shows are intentionally all on dreams and dream research. David van Nuys is building up to the Dream Research conference in Sonoma State University by the end of June.

There are three questions that for me stand out in the interview. First Krippner discusses why we dream. Some of the explanations he gives why evolution has supported the development of REM sleep and consecutive dreaming are less convincing to me (the whimpering baby has a better chance of survival), but it sure is informative and necessary to discuss. Together what with other guests of Shrinkrapradio have said, one definitely gets the impression that dreaming naturally comes with having a brain.

The next item on the agenda, in my opinion, delivers the most interesting part of the interview. Krippner gives his view on the contributions to the understanding of dreams of the founding fathers in the field. He discusses Freud, Jung and Adler. Not only does he indicate where these theoreticians differ, Krippner also makes in inventory of where they were right and where they erred.

The next issue that stands out is the subject of scientific research. Krippner shows several methodologies that allow for serious scientific study of tough issues such as telepathy and premonition in dreams. It is intriguing that such subjects that from a skeptical standpoint are hardly worth serious studying could be subjected to methodical observation. What I missed however, is some kind of indication what those studies actually try to show, apart from statistical correlation.

I wonder what the observations are teaching us, if statistics show telepathy and premonition occurring with higher than statistical chance? Wouldn't we need some working theory that intends to explain and predict those occurrences? I do not hear Dr. Stanley Krippner state anything in the way of such a theory.

Sjolem

Toen ik klein was was er een ritueel op het schoolplein om ruzies bij te leggen. Het heette 'vrede'. In een kring stapte je op je tegenstander af en vroeg 'wil je vrede' en het antwoord werd geacht bevestigend te zijn. Vervolgens schudde je elkaar de hand onder het gelijktijdig uitspreken van het woord 'vrede'. Dit gebeurde ook binnen de kring, waardoor de kinderen in de kring een soort functie als getuigen kregen.
In Israel hebben de kinderen iets dergelijks. Als je ruzie hebt, ben je 'broges' en om die situatie te veranderen is er 'sjolem' nodig. De twee die 'broges' zijn haken elkaars pink in en schudden op die manier de hand en verklaren 'sjolem'. Ik weet niet of er getuigen vereist zijn.

Nu een vertaling van het stukje dat Rachel in het Hebreeuws schreef:

Oded en Itamar zijn dikke vrienden sinds het begin van de kleuterschool. Gisteren kwam Itamar terug van school en toonde ons een afdruk van tanden op zijn rug. Hij vertelde dat Oded hem achtervolgd had op school, hem geprobeerd had te slaan en hem gebeten had. 'Waarom', vroegen wij. 'Ik weet het niet', antwoordde Itamar. 'Wat heb je gedaan?' 'Ik heb de juf geroepen en Lior en Ofir hebben me beschermd.'
Vandaag vertelde Itamar mij dat hij en Oded sjolem hebben gemaakt. 'Hoe dat,' vroeg ik. 'Ik heb hem gezegd dat ik alweer sjolem met hem ben en hij heeft gezegd dat hij sjolem met mij is.' 'Waarom heb je sjolem met hem gemaakt, Itamar?' 'Zodat hij me niet meer zou slaan.'

Siegfried Sassoon -- In Our Time

In Our Time discussed Siegfried Sassoon. I know him from my First World War Poetry. Together with Edmund Blunden, Wilfred Owen and of course John 'In Flander's Fields' McCrae. I was into First World War History and First World War Poetry before I was into Judaism -- hence missing out on the Jewish last name: Sassoon.


In Our Time briefly touches it. Sassoon's father was Jewish, descendent of wealthy mizrachi merchants from Bagdad, Persia and Bombay.

The podcast is not to be discussed but rather to be listened to. Sassoon had the luck -- if it were luck -- to survive the trenches and produce more literature than just Trench Literature. Melvyn Bragg's guests seem to suggest his Trench Poetry was not his best, though it was certainly very good. I do not know. I will always stay fond of the Trench Literature, although fond is a bit of an awkward word in this respect.

Apart from the English writers there are also the French and the Germans, among whom Erich Maria Remarque has a special place in my heart. But we started with Sassoon, so let us close with a few lines of his...

The rank stench of those bodies haunts me still
And I remember things I'd best forget.