Op de een of andere manier was het interview dat
Martin van Amerongen had met Karel van het Reve zoekgeraakt in de archieven van de VPRO. Terwijl de overige marathoninterviews uit 1986 reeds lang in de podcast feed en on-line verkrijgbaar waren, was dit interview uitgesloten. Dat is inmiddels hersteld en ik heb met genoegen de volle vijf uur afgeluisterd.
Zowel Van het Reve als Van Amerongen spreken in prachtige volzinnen. Op voorhand is het al een feest van welbespraakt intellect. Nadat God is afgedaan als een soort Idi Amin en Freud als de kwakzalver van Wenen is het tijd voor Van Het Reve's politieke kleur. Hij stemt nog wel PvdA, maar begint naar de VVD te leunen en dit is het signaal voor Van Amerongen om bij elke gelegenheid die zich verder voordoet aan de VVD te refereren als 'jouw partij'. Van het Reve laat zich er niet door uit de tent lokken, waardoor het van villain tot flauw en kinderachtig wordt. In plaats daarvan had ik graag uitgebreider te horen gekregen hoe Karel van communist tot liberaal is geworden.
Waar Van Amerongen de zwakke schakel is, met weinig doorgravende vragen, geen kennelijk plan waarover hij Van het Reve tot verrassende of openhartige uitspraken wil lokken en af en toe wat ongearticuleerd gemompel, is Van het Reve de ster. Is alleen de topkunst echte kunst? Nee hoor. Een slecht mens is ook een mens en dus is een slechte kunstenaar ook een kunstenaar. Ik vind Rembrandt beter dan Poortvliet, maar daarom kan Poortvliet nog wel een kunstenaar zijn. Bovendien, als iemand een Poortvliet aan de muur heeft hangen, weet je zeker dat hij daar van houdt. Met een Rembrandt aan de muur kan het ook zo zijn omdat men denkt dat dat goed staat.
Uit andere bronnen komt Van het Reve naar voren als een man die zich nogal eens verschuilt achter valse bescheidenheid. Alsof hij niets gelezen heeft en nergens verstand van heeft. Dat is in dit interview niet anders. Van Amerongen benoemt dat een paar keer, maar pusht Van het Reve nauwelijks, terwijl dat best gekund had. Van Amerongen zelf verschuilt zich ook, met een toon die ik wat badinerend en ijdel vond. Het was een goede podcast, maar het had een betere interviewer verdiend.
Meer Marathon Interviews:
Jan Montyn,
Arthur Japin, Johannes van Dam,
Mr. G.B.J. Hiltermann,
James Kennedy,
Dick Berlijn.
Voor het weekend meldde ik dat Hoor! Geschiedenis van Feico Houweling op iTunes niet meer aangeleverd werd. Dit probleem is inmiddels verholpen. Alle aflevering zijn weer beschikbaar. Nu kan ik er vijf achter elkaar afluisteren.
Can disasters have such an unexpected good side-effect? On UChannel Podcast was a lecture by Michael Renner given at NYU Wagner that addressed exactly this phenomenon. Renner uses the 2004 Tsunami as the example disaster and looks at Aceh and at Sri Lanka to see the peace effects. The result is mixed. Somehow on Aceh, peace could be given a new impulse and this development looks sustainable. On Sri Lanka however, although also here the impulse was put in place, the peace process got stuck for lack of political commitment.
"[...] if challenged, I would have nodded and said yes, I know that book. Well, I know the author’s name. I also knew that it involved a state a few hundred years after the death of Henry Ford. I remembered the alphas, betas, gamma, deltas and epsilons. I could call up the incubators and words like ‘feelies’ and ‘soma’ would drift around somewhere. But when taxed [...] to get a grip on it for In Our Time, I discovered how little you retain, even in areas where you have been programmed (now that would have fitted in with Brave New World) to remember."
In the early globalizing world the Dutch planted coffee in their green houses first and on Java afterwards. Other colonialists took coffee to Brazil. The drinking habits of ordinary people shifted from alcoholic beverages, to the caffeinated ones. (Apart from coffee, also tea). The place to drink coffee became the coffee house, which was also the spot to read newspapers and discuss politics.
